O enkazdan sadece ikisi sağ çıktı
ErciÅŸ’te 5 yıldır öğretmenlik yapan Ali Kaytan ile annesi, 5 katlı apartmanın enkazının altında 4 saat kaldıktan sonra Vanlı komÅŸuları tarafından kurtarıldı. Genç öğretmen, kurtuluÅŸ hikayesini ÅŸu sözlerle anlattı…
Van’ın ErciÅŸ ilçesinde öÄŸretmenlik yapan ve 23 Ekim’de meydana gelen 7,2 büyüklüÄŸündeki depremde yıkılan 5 katlı apartmandan saÄŸ kurtulan iki kiÅŸiden biri olan Ali Kaytan, annesiyle geçirdiÄŸi 4 saatlik bekleyiÅŸi ve mucize kurtuluÅŸlarını anlattı.
Tedavisinin ardından memleketi Kütahya’nın TavÅŸanlı ilçesine gelen 29 yaşındaki Kaytan, 2006 yılından bu yana ErciÅŸ’te görev yapıyor.
Depreme, yaklaşık 10 ailenin barındığı 5 katlı apartmanın 3. katındaki dairesinde annesiyle yakalanan Kaytan, yaşadıklarını anlattı:
”Evde bilgisayarda bir ÅŸeylerle uÄŸraşıyordum. Hiç sarsıntı hissetmedik, yanımdaki boÅŸ sandalyelerin yerinden fırladığını fark ettim. Kapıya doÄŸru yöneldim. O sırada annem mutfaktan gelmiÅŸ, birbirimize seslenemedik. Zaten inanılmaz bir gürültü vardı, birbirimizi duymanın imkanı yok. Başımı ellerimin arasına aldım. Sonra annemle daire kapısının yanına gittik. Kapıyı açtım, merdivenlerin adeta yürüdüÄŸünü gördüm. Büyük bir gürültüyle bina üzerimize çöktü, saÄŸ kolumu ve saÄŸ bacağımı hissetmiyordum. Sadece sol kolumu hareket ettirebiliyordum. Karanlığın içinde anneme sarılmışım. Bütün bunlar sadece 5 saniyede oldu.”
”KURTULAMAYACAÄžIMIZI DÜÅžÜNÜP ANNEMLE HELALLEÅžTÄ°M”
Kaytan, karşı dairede yaÅŸayan Arif adındaki komÅŸusunun deprem anında dışarıda olduÄŸunu, ”mucize” diye nitelediÄŸi kurtuluÅŸ öyküsünü ondan dinlediÄŸini kaydetti.
KomÅŸusunun, enkazın yanına gelip ”Ali Hoca, Ali Hoca…” diye bir saat seslendiÄŸini, ancak bir ses duymadığını söylediÄŸini bildiren Kaytan, sözlerine ÅŸöyle devam etti:
”KomÅŸumun seslerini duymadık. Demek ki biz ilk bir saatte baygınmışız. Gözlerimi açtığımda benim sırtımda bir beton vardı ve artçı sarsıntılarla ağırlığı daha da artıyordu. Başımın üzerinde de taÅŸlar vardı. Anneme seslendim, (Bir yerin kanıyor mu, sakin ol, tükürme, tükürüÄŸünü yut) dedim. Annem bağırıyordu ve içerisi havasızdı. Sol elim annemin sırtına temas ediyordu. Elimi yukarıya doÄŸru kaldırdım ve dik ÅŸekilde demirler olduÄŸunu gördüm. Tehlike oluÅŸturmasın diye uçlarını büktüm.
Kurtulamayacağımızı düÅŸünüp annemle helalleÅŸtim. Arama kurtarma ekipleri, canlı bulunma ihtimali olmadığından baÅŸka enkazlara yönelmiÅŸ. Bir Vanlı komÅŸumuz, her ÅŸeye raÄŸmen ümitle enkazın 3-4 metresini elleriyle kazmaya baÅŸlamış. O kazarken bir ışık geldiÄŸini fark ettim ve içerisi havayla doldu. CiÄŸerlerimin rahatladığını hissettim. Birkaç dakika sonra elimi ışıkta gördüm. Titremeye baÅŸladıktan sonra anneme, (Hakkını helal et, sanırım benim kaburgalarım kırıldı, sen çıkarsın inÅŸallah) dedim.
KomÅŸum annemi çıkardı. OlduÄŸum yerde sıkışmaya devam ediyorum. Sadece sol kolum serbestti, vücudumun diÄŸer kısmı sıkışmış durumdaydı. Başımın üzerinde bir insan eli olduÄŸunu fark ettim. Kendi elim olduÄŸunu düÅŸündüm ama kendime yaklaÅŸtıramadım. O sırada saÄŸ bacağımı çıkardım. En sonunda can havliyle kolumu çektim. Çatır çatır sesler geldi. Sol bacağımla vücudumu iterek elimi uzattım. Yardıma gelen birisi, diÄŸer kiÅŸi tarafından ayaklarından tutularak bana doÄŸru sarkıtılmış ve o beni tutarak çıkardı.”
Kaytan, enkazdan sadece annesiyle kendisinin saÄŸ kurtulduÄŸunu, bunun bir mucize olduÄŸunu belirtti.
Depremin ÅŸokunu halen atlatamayan genç öÄŸretmen, ”Otomobile binemiyorum, dar mekanlarda kalamıyorum. ErciÅŸ’te kurtulduÄŸumuz enkazın altında kalan komÅŸularımın, bazı öÄŸretmen arkadaÅŸlarımın ve öÄŸrencilerimin öldüÄŸünü öÄŸrendim ve çok üzüldüm” diye konuÅŸtu.
